Om oud en wijs te kunnen zijn, moet je eerst jong en onverstandig zijn geweest. Foto: Adri van der Heijden.

God heeft je gewild jou in je oorspronkelijke versie hij heeft je je talenten je uiterlijk geschonken wees jezelf vind je eigen weg pas je niet op de een of andere manier aan omdat het gemakkelijker lijkt wees jezelf zeg niets geloof niets doe niets alleen maar om bij anderen in de smaak te vallen als het tegen je geweten in gaat wees jezelf en je hebt de eerste stap naar een vervuld leven gezet.

Voeten gaan onzichtbaar lopen door het leven dragen een mens van dag tot dag. Paden door voeten getreden steeds een nieuw heden zwijgzaam, volgzaam. Nooit achteruit naar voren gericht gedachten achterna. Richting geven aan de hoop. Beweging geven aan verwarring. Staan slechts stil bij verwondering.

Eenvoudig voortgaan en weten: deze weg is niet alles, en is niet van deze wereld alleen. De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten – wie trok er hun grens? – en je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels – wie heeft ze gegrond? – en van de dingen de stille kant zien… waar ze grenzen aan de Eeuwige..

Moed houden, eenvoudig voortgaan, als je kunt. En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten, of uitrusten bij een vriend, als die er is. En, als die er niet is, tóch wachten, – dan maar alleen – wachten tot het weer gaat: straks.

Eenvoudig voortgaan, de weg nemen zoals die komt met z’n vóór en z’n tegen, je oog helder als een lamp die je lijf verlicht. Doen wat ter hand is. Antwoorden geven als die er zijn. En intussen voelen de tik van je stok, niet teveel omzien – een enkele keer soms, want de weg gaat dwars door je hart – niet teveel omzien, en niet teveel ook vooruit.

Handen heb je om te geven van je eigen overvloed!

Ik loop mezelf elke dag tot een staat van welbevinden, weg van elke ziekte: ik ben al lopend tot mijn beste gedachten gekomen en ik ken geen gedachte zo bedrukkend of men kan er wel van weglopen. Dus als men gewoon blijft lopen, komt alles vanzelf in orde. (Filosoof Søren Kierkegaard, 1813-1855)

Wandelen is een vorm van luchten van de ziel. Terwijl je voeten proberen meer greep op het pad krijgen, vliegen je gedachten steeds verder weg.

Een voettocht van duizend kilometer begint met één stap. (Lao Tse)

Niks denken is ook een vorm van denken. Wandeldenken. Met een hoofd vol ruimte voor alles.

Ik hoef jou niet te vertellen wat lopen en langer doorlopen met je doet. Dat weet jij zelfs nog veel beter dan ik. Hoewel het de langzaamste manier van vervoer is, voel ik me veel zelfstandiger dan voorheen. Krachtiger-in-mezelf. Tegelijkertijd nog steeds open naar anderen.