Tijdens het wandelen neemt de kosmische klok het over van de mechanische of digitale. Gaandeweg raken de zintuigen hun te veel aan prikkels kwijt, verruimt de blik op de omgeving en de wereld en voelt de wandelaar achter het rationele een loslaten van wat hem aan elke dag en zijn gewoonten bindt. Als lichaam en geest in eenzelfde cadans geraken, zorgt dat voor een staat van welbevinden. (David Le Breton)

Ga in de kracht die je gegeven is in eenvoud in vrolijkheid in vriendelijkheid op zoek naar liefde en de Geest zal met je gaan.

De mens blijft vreemdeling op aarde, de korte tijd dat hij leeft. Hij is zwerver. Wie altijd thuis blijft in eigen land zal zich wat minder bewust zijn dan iemand die veel reist. En wie in het buitenland woont, geraakt nooit ergens thuis, terwijl hij tevens wel overal thuis kan zijn. Hij is balling geworden die zichzelf trouw moet blijven, want alleen hij of zij zelf is menselijke oriëntering geworden tussen wisselende mensen in onderscheiden culturen. (Antoine Bodar)

Wandelen kan een recept zijn voor nietsdoen. Dat betekent immers niet dat je stil blijft zitten. Het gaat erom dat je een bepaalde routine opzoekt waarin je je gedachten vrij kunt laten. (Ivana Ivkovic)

Mijn vader zei al wijselijk dat wandelen leidt tot een gezond leven, betere gesprekken en verbinding met elkaar. Dat ervaar ik ook. Lopend let je minder op elkaars gezichtsuitdrukking. Je ziet bijvoorbeeld non-verbaal geen afwijzing of scepsis. Dat vergemakkelijkt het gesprek. Het praat opener, zeker in een mooie omgeving waar de natuur het ritme bepaalt. (Twan Huys)

Pelgrims zijn mensen die in beweging zijn, onderweg door streken en landen waar niet hun thuis is en – impliciet of expliciet – op zoek naar iets dat niet altijd duidelijk of helder is, maar waar een innerlijk kompas de richting aangeeft. Als pelgrim zoek je betekenis, inzicht, heling of bevestiging van het zoeken naar een andere weg dan die je tot dusverre gegaan bent. Daarom ben je als pelgrim anders dan een toerist. Je zoekt een antwoord op diepere vragen die de kern van je bestaan raken. Pelgrimeren vraag om een open houding naar jezelf en naar wat de voorzienigheid (“God”) voor jou kan betekenen. Je moet open staan voor…

Elke stap omhoog vermindert het lawaai. Tot alleen nog geluiden van wind, stromend water en zingende vogels resteren. Je krijgt het gevoel dat je de samenleving achter je laat, bent aangewezen op jezelf en de inhoud van je rugzak. En nog hoger, waar alleen nog rotsen, sneeuw en ijs resteren ben je nietig. Dit is de wildernis, hier heersen de elementen. Voor mij ligt de ultieme rijkdom op de bergflanken. Daar kleuren bloemenweides roze van de adderwortel, geel van de ratelaar, paars van de orchideeën of wit van de witte boterbloem. De lucht gonst van de insecten. Helder water spuit overal de grond uit, rechtstreeks te drinken. (Patrick Jansen)

Met al die afscherming blijft het leven buiten mijn bereik. Het leven is ergens anders te vinden, in de vrijheid, de zorgeloosheid, het verdergaan. Alleen wie gaat, leeft. (Anselm Grün)

Al lopend raakte mijn hoofd leeg, er kwam ruimte alles ging stromen. Ik loste vraagstukken op waar ik al tijden in vastzat. Wandelen maakt me creatief. Wandelen is verslavend. Ik loop dagelijks. Eerst dwarrelen er nog duizend gedachten door mijn hoofd, maar na een tijdje raken ze op de achtergrond en ordenen ze zich. Als ik thuiskom, heb ik de planning voor de dag klaar. Dat uurtje wandelen win ik zo ruim terug in mijn productiviteit! (Bregje Schipper)

Als je lang wandelt, in je eentje, loopt je kop ook leeg. De natuur kan mij ontroeren. Je gaat erin op. Het maakt niet meer uit of het regent of waait. Je beseft dat je maar een sprankeltje in de tijd en de ruimte bent. Dat gaf mij het vertrouwen dat het altijd goed komt. Natuurlijk ben ik soms nog gestrest, dat hoort bij het leven, maar het wandelen geeft een onderliggende rust en kalmte. Wandelen relativeert. (Acteur Marcel Rensema, in: Trouw, de Verdieping, 8 februari 2020, pag. 18 en 19)

Wij zijn niet tegen leegheid en verlatenheid bestand. We hebben zingeving nodig. Dat zoeken we in elkaar. En in Hem die we namen geven als God, of Eeuwige, Schepper of Trooster. Daarom schiep Hij iemand die tegenover ons staat en tegelijk naast ons. Dat geeft mij hoop dat wij niet alleen zijn. Dat wij ons daadwerkelijk gekend kunnen weten door een ander. (uit: Toespraak van minister Kaag van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking in de Singelkerk in Amsterdam, gehouden op 1 december 2019 in het kader van de Preek van de Leek)

Gent Blauwe vogels Boven de Leie Bewonderd door een wandelaar RE-Gent